સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

હાં રે કેમ બંધાયા અણદીઠા તાંતણે
હાં રે સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

હાં રે બેઉ વહેતી ધારાના કિનારા
હાં રે બેઉ નોખી મેડીના મિનારા
હાં રે જીવ ઝૂરે પોતપોતાના આંગણે
હાં રે સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

હાં રે સાવ હળવેથી મારે ટકોરા
હાં રે એકબીજાને બોલાવે ઓરાં
હાં રે પછી અટકી જવાનું બસ બારણે
હાં રે સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

હાં રે એક વડલાની બેઉ વડવાઈ
હાં રે એક વગડો ને એક વનરાઈ
હાં રે કંઈક નક્કી કોળાયું આ ફાગણે
હાં રે સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

હાં રે કોઈ છઠ્ઠીના લેખ સુધરાવો
હાં રે કોઈ નજર્યુંના જોર ઉતરાવો
હાં રે બેઉ સળગે છે હૈયાના તાપણે
હાં રે સામસામા છેડાના બેઉ આપણે.

– પારુલ ખખ્ખર

Advertisements

શિરીષ વૃક્ષો, રજા આપો!

મને ચારેતરફથી સાદ પાડીને ન સંતાપો,
શિરીષ વૃક્ષો, રજા આપો!

તમારા ફૂલનો વૈભવ મને ઘેરે અને બાંધે,
વળી સોડમ પુરાણા ઘાવ ધીમી આંચમાં રાંધે,
હવે મક્કમ થઈ ખોલી જ દો આ જર્જરિત ઝાંપો,
શિરીષ વૃક્ષો, રજા આપો!

ફરી ચૈતર મહિનો એક વસમી સાંજ લાવ્યો છે,
ખબર નહિ ક્યા જનમના વેશનો ઓતાર આવ્યો છે,
પ્રતિષ્ઠા પ્રાણની કરવા મને મારા મહીં સ્થાપો,
શિરીષ વૃક્ષો, રજા આપો!

ફરીથી ‘આવજો’ ન બોલશો હું હાથ જોડું છું,
તમારે સાથ જોડેલા બધાયે તાર તોડું છું,
કદી ગમતી હતી એ ડાળ મારા નામની કાપો,
શિરીષ વૃક્ષો, રજા આપો!

-પારુલ ખખ્ખર

ત્યારે થ્યા નોખાં

હે અમે પૂજ્યા ચોર્યાશી લાખ ખોખાં
હે અમે ચોડ્યા કાંઈ કંકુ ચોખા
કે ત્યારે થ્યા નોખાં.

હે અમે વાસીદા ખંતે વાળ્યા
હે એને ઉકરડે જઈને બાળ્યા
કે પછી ધોઈ ધફોઈ કીધાં ચોખ્ખાં
કે ત્યારે થ્યા નોખાં.

હે અમે ચાંદાના હેત કાંઈ ટાળ્યા
હે અમે ઝળહળતા સૂરજ ભાળ્યા
કે કીધાં રાત’દિના લેખા-જોખા
કે ત્યારે થ્યા નોખાં.

હે અમે વાટી ઘૂંટીને જીવ ગાળ્યા
હે એને ઝીણાં તે આંકે ચાળ્યા
કે જ્યારે જાણ્યું કે છૈયે અનોખા
કે ત્યારે થ્યા નોખાં.

– પારુલ ખખ્ખર

કાળો ભમ્મર વાળ જી

માથે પળિયાં આવિયા ને અંગેઅંગે કરચલિયુંની જાળ જી
રાણો માંગે ખોવાયેલી ભાળ જી
ક્યાંથી દઈએ કાળો ભમ્મર વાળ જી.

કયો તો રાણા દઈએ લીલી ઓઢણી
કયો તો દઈએ ઝાંઝરીયાની ઘૂઘરી
આપી દઈએ ગુલમોરી એક ડાળ જી
ક્યાંથી દઈએ કાળો ભમ્મર વાળ જી.

દઈએ તમને જણસ જેવી ચીંથરી
પાંચીકાની હારે દઈએ ઠીકરી
આપી દઈએ સોનેરી ભૂતકાળ જી
ક્યાંથી દઈએ કાળો ભમ્મર વાળ જી.

ચોરી લેજો ઉજાગરાની શેરીયું
ચોરી લેજો ખાલીપાની ડેલીયું
રહેવા દેજો સુવાંગ મેડી-માળ જી
ક્યાંથી દઈએ કાળો ભમ્મર વાળ જી.

પારુલદેના ગઢનાં ઊંચા કાંગરા
ચારે ફરતા લોઢાના કાંઈ પાંજરા
કાંટા-કંકર ને રસ્તા પથરાળ જી
ક્યાંથી દઈએ કાળો ભમ્મર વાળ જી.

-પારુલ ખખ્ખર

સાયબો એલચીનો દાણો

કમખાનાં મોરલે બેસી ટંકાણો ને પાલવની ગાંઠે બંધાણો
કે સાયબો એલચીનો દાણો

મારામાં સંતાઈ છાનેરું મ્હેંકે હું ગોતી ગોતીને કાંઈ થાકું
નજરે ચડે તો શિખમણના બોલ કહીં આંખોની પછવાડે ઢાંકુ
આ તો અકોણો ના સામે આવ્યો ને તોય કસ્તુરી જેમ ઓળખાણો
કે સાયબો એલચીનો દાણો

આઠે પહોર મને અડતો રયે, નડતો રયે તો યે ના કેમે ધરાતો
ચોરીછુપીથી એક મરકલડું ફેંકું ત્યાં આફૂડો અભરે ભરાતો
સાત સાત જન્મોથી ઓળખવા મથતી’તી ચપટીમાં આજે સમજાણો
કે સાયબો એલચીનો દાણો.

તાંબાના પતરે શું આળખવા અક્ષર, શું કોતરવી પથ્થર પર વાણી
લોઢા પર લીટી તાણીને શું કરવાનું રાજાને ગમતી આ રાણી
‘મરતા લગી ન સાથ છોડું ગોરાંદે’ કહી હૈયાના બોલે બંધાણો
કે સાયબો એલચીનો દાણો.

-પારુલ ખખ્ખર