હઝલ

 

હઝલ
*****
છૂટી કલમ-કવિતા ખાસ્સો સમય બગાડ્યો,
માથું પછાડે કાગળ- ‘મારો સમય બગાડ્યો’.

પડ્યો હતો પનારે કૉફીનો એક ચાહક,
બીજું તો ઠીક છે પણ ચ્હાનો સમય બગાડ્યો.

એવા ચરણમાં ચક્કર કે સ્થિરતા ન આવી,
ને આવજાવ પાછળ ઝાઝો સમય બગાડ્યો.

પહેલા ઘણો બગાડ્યો, બાકી બચ્યો’તો થોડો,
તો પણ મૂરખના જામે પાછો સમય બગાડ્યો.

એ ‘હુંપણા’નો દર્દી કેમે થયો ન સાજો
સૌ ગ્યા ઈલાજ એળે, ઠાલો સમય બગાડ્યો.

-પારુલ ખખ્ખર

Advertisements

પારુલદેનાં ચશ્મા

અથડાતી-પછડાતી પ્હોંચી પચાસમે ત્યારે ચક્ષુદેવ ત્રુઠ્યાં,
પારુલદેનાં ચશ્મા તડાક્ દઈ તૂટયા.

ઘરડીખખ ફ્રેમને વળગીને બેઠેલા કાચ હતા પેલ્લેથી ઝાંખા
આઘા-ઓરામાં કરે ભેળસેળ, ઉપ્પરથી ચોખ્ખું દેખાડિયાના ફાંકા
દૃશ્યોએ-સત્યોએ ટોળે વળીને એનાં નામનાં છાજિયાં કૂટયા
પારુલદેનાં ચશ્મા તડાક્ દઈ તૂટયા.

વરસોથી દરવાજા ખખડાવી ખખડાવી દેતાં’તાં સાદ અજવાળા
અક્કલની ઓથમીર આંખ્યુંએ જાતને વાસીને માર્યા’તા તાળા
ઘટનાની કુંચીએ ખોલ્યાં બે આંટા ત્યાં તાળાનાં તાળવા ફૂટ્યાં
પારુલદેનાં ચશ્મા તડાક્ દઈ તૂટયા.

લાભ-શુભ ચોઘડિયા ભેગાં થતા’તાં એ ક્ષણવંતી વહેલી સવારે
તેજના ત્રાંસા ને સમજણની શરણાયું રમઝટ બોલાવે બજારે
મોંઘા રતનને ઢાંકીને બેઠેલા ઝાળાના લેણદેણ ખૂટયા
પારુલદેનાં ચશ્મા તડાક્ દઈ તૂટયા.

-પારુલ ખખ્ખર

 

મારું તો કાંઈ નક્કી નહીં

 

તમે અમારા ગામમાં આવી, નદી કિનારે હરજો-ફરજો, બીજા-ત્રીજાને હળજો-મળજો… મારું તો કાંઈ નક્કી નઇ.
ગલીના છેડે ઊભા રહીને, એક અમસ્તો સાદ કરીને, રાહ જોઇને આગળ વળજો… મારું તો કાંઈ નક્કી નઇ.

એક તમારા નામનું દેરું
એને છાંટયો રંગ મેં ગેરું
મુરતને આભડિયો એરું
એ મુરતનું ઝેર ઉતારી, પસ્તાવાની જ્યોત જગાવી, ધીમી આંચે ખુદ ઓગળજો… મારું તો કાંઈ નક્કી નઇ.

આથમતા સૂરજની સાખે
એ અજવાળે ઝાંખે-પાંખે
મારું ગામ નિસાસો નાંખે
ત્યારે મારું નામ લઈને, હૈયે ઝાઝી હામ લઈને, એને વળગીને ઝળહળજો… મારું તો કાંઈ નક્કી નઇ.

અંતે કરજો લેખા-જોખા
કેવા રુસણાં , કેવા ધોખા
ભેગા તોયે નોખાં નોખાં
ના મળવાની બાધા રાખે, તોય આંગળી ઝાલી રાખે, એ સથવારા તમને ફળજો… મારું તો કાંઈ નક્કી નઇ.

-પારુલ ખખ્ખર

માયા મૂકી હશે ને!

થાકી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!
હારી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

પૂજામાં સ્થાન આપ્યું હો એ નગુણા પથ્થર,
વાગી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

ઝાઝા જતનથી રાખ્યાં હો એ સ્મરણના હરણાં,
નાસી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

એને ભૂલી જવાની જાતે જ એ શિખામણ,
આપી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

રસ્તામાં લાલ જાજમ ને તોય પગનાં તળિયાં,
ફાટી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

દેખીતા જળ ભરેલાં કાળા ડિબાંગ વાદળ,
ખાલી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

અમથા ચણોઠીઓની ‘પારુલ’ મૂકે ન માયા,
દાઝી ગયાં હશે તો માયા મૂકી હશે ને!

-પારુલ ખખ્ખર

 

પથારા

 

પચાસમા વર્ષની પહેલી સવારે…
************

સાંજુકી વેળાએ ઉઘલે બજાર, લોક ઘરભેળા થાય પરભારા
રે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા!

એક તો ઉછીનું પાથરણું તારું ને માથે ઉછીનો અસબાબ
ગાંઠમાં કાણી ય કોડી નથી ને તોય શેનો છે આટલો રુઆબ!
નક્કામી ચીજોના વેપલા કરવાના શીદને જાગ્યા છે ધખારા!
રે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા!

કાટી ગ્યા અણિયાળા ખંજર-કટારી ને બુઠઠા થ્યા ભાલા-તલવાર
બાર બાર વર્ષોથી ઝાડવે ટાંગેલા કામ નહીં આવે હથિયાર
બોદા રે બોલશે પાણીમાં બેઠેલા રણશીંગા-ઢોલક-નગારાં
રે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા!

ઠાકરની દીધેલી બે ખોબા માટીમાં ખંતેથી કીધેલી ખેડ
પાણીડાં સીંચ્યા ને નિંદામણ કાઢ્યા તો મોલ થયો રાજીનો રેડ
આથમણી કોરના ઝાંખા અજવાસમાં ખેતર મારે છે ઝગારા
રે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા!

-પારુલ ખખ્ખર