વહી જશે

દોડવામાં,થાકવામાં,હાંફવામાં વહી જશે,
ને સમય અંતે નિસાસા નાંખવામાં વહી જશે.

જાત માટે વાપરો તો શક્ય છે સુધરી શકો,
આ બધી ગાળો બીજાને ભાંડવામાં વહી જશે.

છે હજુંયે તક દિવાલોને બનાવો ઘર તમે,
આવડત નહિતર દિવાલો લાંઘવામાં વહી જશે.

જો ધરાથી સ્હેજપણ અળગા થયાં તો જાણજો,
આયખુ ઊંચા મિનારા આંબવામાં વહી જશે.

કાં કવિતા છોડ ‘પારુલ’,કાં ઉઠાવી લે કલમ,
કિંમતી વર્ષો હથેળી વાંચવામાં વહી જશે.

—પારુલ ખખ્ખર

Advertisements

ये शहर

ये शहर
अब
अपना सा लगने लगा है.

धुँआ
धूप
धूल
का शहर

दिल
दोस्ती
दिवानगी
का शहर.

ये शहर
अपना सा लगता है .

इस की मट्टी की खुश्बू
इस के पानी का ज़ायका
इस की नूकीली धूप
इस के रुपहले रतजगे
देर तक साथ चलते है
और
ये शहर
अपना सा बन जाता है.

इक धूपिली दोपहरी की लोन्ग द्राईव
इक पिघलती हुई मेन्गो आईसक्रीम
इक उगती रात का उजियारा
और
इक दुपट्टा बन्धेज का
चूराकर भागी हूँ
जब से

ये शहर…

तब से
ये शहर
मुझे सोने नहीं देता.

-पारुल खख्खर

@Amdavad
12:30 am

દીવાદાંડી જેવું

દૂર રહીને મારગ ચીંધે, ધીરજ મારી તાગે રે…
દીવાદાંડી જેવું કોઈ ઝીણું ઝીણું જાગે રે…

ચૈતરની એક વસમી સાંજે સાજ બધાયે તોડ્યાં’તાં
તે દી’થી ઉપ્પરવાળાએ મબલખ તંતુ જોડ્યાં’તાં
તૂટ્યું-ફૂટ્યું જંતરડું કૈં ધીમું ધીમું વાગે રે…
દીવાદાંડી જેવું કોઈ ઝીણું ઝીણું જાગે રે…

ધસમસ દરિયા પોઢાડી પાંપણની ખડકી વાસી’તી
ત્યાં તો પેલી યાદ મંથરા જોરજોરથી ખાંસી’તી
સાવ સફાળા જાગેલા જળ ભોગ કમળનો માંગે રે…
દીવાદાંડી જેવું કોઈ ઝીણું ઝીણું જાગે રે…

સોય સરીખો ઝીણો ચટકો,ફાંસ સમુ કૈં વાગ્યું’તું
‘ખમ્મા’બોલી જાતેજાતે ઘાબાજરિયું બાંધ્યું’તું
પારુલજી તબિયત પૂછે તંય જીવવા જેવું લાગે રે…
દીવાદાંડી જેવું કોઈ ઝીણું ઝીણું જાગે રે…

—પારુલ ખખ્ખર

बंधेज-२

बंधेज-२
*******
बंधेज तो समझते हो ना?

एक दुपट्टा हुआ करता था
बंधेज का

आया था तुम तक
तेर घर में
लहेराया था
चारसू

धागे खुलने लगे थे
और
तेरा आंगन
तेरा बरामदा
तेरी छत
तेरी रसोई
तेरा झूला
तेरी कुर्सी
सब
मालामाल..

मगर जानां
वो नन्हे से रेशमी धागे…
रुके हुए है
आज तक
उस कमरे की
दहलीज़ पे
जहां से
अब
तुम कभी भी
बाहर नहीं आ सकते.

—पारुल खख्खर

बंधेज-१

बंधेज-१
******

बंधेज समजते हो?
बेरंग कपड़े पे
बांधे जाते है कच्चे धागे
चढाये जाते है दिलक़श रंग
और
सुखाया जाता है हल्की सी धूप में.

वही
बंधेज का दुपट्टा था मेरा
बिलकुल नया
जिसे
पहेनकर आई थी उस दिन

उसी दिन
कुछ धागे बिखरे थे
कुछ तुम्हारे बिस्तर पे
कुछ मेरे कुर्ते पे

मेरे जाने के बाद
उन धागो की
तसवीर भेज के
पूछा था तुम ने
‘ईसे क्या कहेंगे?’

कुर्ते से लिपटे
धागो की
तसवीर के साथ
लिखा था मैने
‘ये मोह मोह के धागे’

सालो बाद
उस दुपट्टे को खोला आज…
बिस्तर पे बिछाया
और
खोल दिये सारे धागे
बंधेज की सारी करामात
खुलकर सामने आ गई.

वही दिलकश रंग!
वही रेशमी लम्स!
वही बिखरे धागे!
वही मैं!
और
वही रिश्ता बंधेज सा…

बंधेज समझते हो ना?
फट जाता है
पर
मिटता नहीं.

—पारुल खख्खर