ર.પા.ને -૨

આજ તો ખરી થઈ ભા,
ખરી થઈ ગઈ!

મારી અમરેલીના વીર…
મારી ભાષાના પીર…
તને ઘણી ખમ્મા!

આજ તારી સોનલદેએ બોવ મરશિયા ગાયા…
આજ તારા આલાબાપુ ખાટલીમાં મોઢું સંતાડીને બોવ રોયા…
અને
ઓલી રાધાના ચશ્મા પાછળથી તો
ડબક… ડબક… આહુંડા જાય ભાગ્યા!
આજ તું હચોહાચ મૂવો બાપ…હાચોહાચ મૂવો.

આજ
અમારા સાક્ષરોની સભામાં
ત્રાજવા લેવાણાં
આંખ્યું પર ‘સાર્થ જોડણીકોશ’ની પટીયું બંધાણી
આજ
તારો ન્યાય તોળ્યો અમારા કવિઓએ!

મારા વાલીડા…
તારે તો લખવાનું હતું
બાળક વિશે,
તુષાર વિશે,
સવાર, ગીત, પંખી વિશે
અને
માતા વિશે.

આમ જગતજમાદાર થઈને
યુદ્ધો
હોનારતો
અને યાતનાશિબિરો
ભૂખમરો
બીમારી
કે
હાહાકારો
વિશે તો
નો’તું જ લખવાનું

અરે.. લયખું તો ભલે લયખું
પણ
આના સર્જક એવા
ઈશ્વરને તો
ગધેડીનો નો’તો જ કહેવાનો!
હવે કીધો
તો
ભોગવ. બીજું શું?

આથી
અમારી સભા
તારો કવિ તરીકે બહિષ્કાર કરે છે.
ઈશ્વરને ગાળ દેવાના ગુના સબબ
તને અસભ્ય જાહેર કરે છે.
તારા નામ આગળથી ‘ર’ કાઢી નાખવાનો ચુકાદો આપે છે.
તારી કવિતાને ટાવરચોકમાં બાળવાનો ફાતવો જાહેર કરે છે.

આર યુ ગિલ્ટી?

મને ખબર છે
અત્યારે
હરગમાં બેઠાં બેઠાં
તું ને તારો ‘ ….. ‘નો ઈશ્વર
આંખ્યું મીંચકારીને
એકબીજાને તાળીયું દેતા દેતા દાંત કાઢતા હયશો.

‘દેખ તમાશા દુનિયા કા’- ગીત ગાતા હયશો.

પણ
આયાં મારે હું હમજવું હેં?

હાચું કવ?
મેં ય અમરેલીનું પાણી પીધું છે
મારી માએ ય સવાશેર સૂંઠ ખાધી છે હોં!

કે’તા હો તો…
તમારો ગુનો
મારે માથે ઓઢી લઉ?
કે
પછી
આ ભાયાતુંને કહી દઉં
એક, બે ને હાડા તયણ
બોલો!

-પારુલ ખખ્ખર

Advertisements

તમને કંઈ ન થાતું?

જે રસ્તે બળબળતા તડકે ખીલ્યું તું ફૂલ રાતું
જે રસ્તે સ્મરણોનું ધાડું લાંબા રાગે ગાતું
એ રસ્તા પર જતાં-આવતાં તમને કંઈ ના થાતું?

જે રસ્તાની સાખે બન્ને કોલ દઈ બંધાયા
જે રસ્તે વિંઝાતી લૂની અણકથ લાગી માયા
જે રસ્તા પર કોઈ અદીઠી વેલી થઈ વીંટળાતું
એ રસ્તા પર જતાં-આવતાં તમને કંઈ ના થાતું?

જે રસ્તે ઊગ્યાં’તાં કૂણાં પાન કલમની ડાળે
જે રસ્તાના મૂળ લંબાયા જઇ સરવરની પાળે
જે રસ્તે ભરખી લીધી છે લીલ્લુડી મોલાતું
એ રસ્તા પર જતાં-આવતાં તમને કંઈ ના થાતું?

જે રસ્તે ગુલમહોર સજનવા જે રસ્તે ગરમાળા
જે રસ્તે માંડી બેઠાં’તા સગપણના સરવાળા
જે રસ્તા પર ગુલ-બુલબુલનું પ્રેત હજુ દેખાતું
એ રસ્તા પર જતાં-આવતાં તમને કંઈ ના થાતું?

-પારુલ ખખ્ખર

વિરહી વિજોગણ

નોખી માટીની એક વિરહી વિજોગણને ઓચિંતો આવ્યો અણસાર,
વડલે ઊભો રહીને પાડે છે સાદ કોઈ નોખી માટીનો અસવાર.

જાતરાળું હોય તો હાથપગ ઝારીને પાણી પીવાડી પુન રળિયે
રેશમી રજાયું ને સિસમના ખાટલા પથરાવી દઈએ રે ફળિયે
વિજળીનાં ચમકારે મોતી પરોવીએ ને ભજીએ લાખેણો કિરતાર
વડલે ઊભો રહીને પાડે છે સાદ કોઈ નોખી માટીનો અસવાર.

માડીજાયો જો હોય જઈએ ઉતાવળા ને લઈએ ઓવારણાં ઝાઝાં
શિરો-પુરી ને ખીર ખંતે ખવરાવીએ ને ભાતામાં દઈએ રે ખાજા
કાંડે નાનેરી લીર બાંધી દઈએ ને પછી માંગી લઈ કોલ બે ચાર
વડલે ઊભો રહીને પાડે છે સાદ કોઈ નોખી માટીનો અસવાર.

ભેરૂડો આમ સાદ પાડે નહીં કે એને નડતી રે હોય મરજાદ
માંગણ, પરોણાં કે સાધુના સાદમાં આવી ન હોય ફરિયાદ
આખ્ખાયે જીવતરનું ઝાળું ઉકેલીયું મળતો નથી રે કોઈ તાર
વડલે ઊભો રહીને પાડે છે સાદ કોઈ નોખી માટીનો અસવાર.

અવઢવમાં અટવાતી જોગણને સાંભરીયું વાળી દીધેલ એક પાનું
કોણજાણે ક્યા જન્મે હૈયાની ચોપડીયે ચિતરેલું નામ એક છાનું
વિષના કટોરે કાઈ છોડેલું આયખું ને છોડી દીધેલો સંસાર
વડલે ઊભો રહીને પાડે છે સાદ કોઈ નોખી માટીનો અસવાર.

-પારુલ ખખ્ખર

મુક્ત કર હવે મને!

ન ઢાંક ઓ કરાળ કાળ, મુક્ત કર હવે મને!
છું ભૂતકાળની વરાળ મુક્ત કર હવે મને!

ઉદાસ સાંજ છું, હું બાર માસથી છું ગર્ભમાં,
ગઝલ, તું કાપ ગર્ભનાળ મુક્ત કર હવે મને!

થયો’તો સ્પર્શ એક’દી હું ત્યારથી સ્થગિત છું,
શિરીષની નમેલ ડાળ, મુક્ત કર હવે મને!

સવાલ પૂછવા નથી, જવાબ આપવા નથી,
હો શક્ય પ્રેમની નિશાળ, મુક્ત કર હવે મને!

કમળ, ન માછલી, ન જળ કશું ય જોઈતું નથી
કૃપા કરી તળાવ પાળ, મુક્ત કર હવે મને!

-પારુલ ખખ્ખર

વસમી સાંજે

પીડાઘરનાં તૂટ્યા તાળા વસમી સાંજે
ઊડયાં રે આંસુ પાંખાળા વસમી સાંજે.

એક કિરણ આશાનું એણે ઠાર કર્યું ત્યાં,
મ્યાન થયાં જાતે અજવાળાં વસમી સાંજે.

કાગળમાં ફૂલો બીડયાં’તા ઉગતાં પહોરે,
પ્રત્યુત્તર આવ્યાં કાંટાળા વસમી સાંજે.

હાથ કદી ના છૂટે એનો,નેમ હતી પણ,
હાથ ન જોડાયા ભમરાળા વસમી સાંજે.

શું કહેવું એ શખ્સ વિશે જેણે ગણ્યા’તાં,
બે ડૂસકાં વચ્ચેનાં ગાળા વસમી સાંજે.

-પારુલ ખખ્ખર